Czwartek, 16 Lipca

Księga Izajasza 26,7-9.12.16-19.

Ścieżka sprawiedliwego jest prosta, Ty równasz prawą drogę sprawiedliwego. Także na ścieżce Twoich sądów, o Panie, my również oczekujemy Ciebie; imię Twoje i pamięć o Tobie to pragnienie naszej duszy. Dusza moja pożąda Ciebie w nocy, duch mój, poszukuje Cię w mym wnętrzu; bo gdy Twe sądy jawią się na ziemi, mieszkańcy świata uczą się sprawiedliwości. Panie, użyczysz nam pokoju, bo i wszystkie nasze czyny są Twoim dziełem! Panie, w ucisku szukaliśmy Ciebie, słaliśmy modły półgłosem, kiedy Ty chłostałeś. Jak brzemienna bliska chwili rodzenia wije się, krzyczy w bólach porodu, takimi myśmy się stali przed Tobą, o Panie! Poczęliśmy, wiliśmy się z bólu, jakbyśmy mieli rodzić; ducha zbawczego nie wydaliśmy ziemi i nie przybyło mieszkańców na świecie. Ożyją Twoi umarli, zmartwychwstaną ich trupy, obudzą się i krzykną z radości spoczywający w prochu, bo rosa Twoja jest rosą światłości, a ziemia wyda cienie zmarłych.

Księga Psalmów 102(101),13-14ab.15.16-18.19-21.

Ty, Panie, trwasz na wieki, a imię Twoje przez wszystkie pokolenia. Powstań i okaż litość Syjonowi, bo nastała pora, byś się nad nim zmiłował. Albowiem Twoi słudzy miłują jego kamienie, żalem ich przejmują jego gruzy. Poganie będą się bali imienia Pana, a Twej chwały wszyscy królowie ziemi. Bo Pan odbuduje Syjon i ukaże się w swym majestacie. Pan przychyli się ku modlitwie opuszczonych i nie odrzuci ich modłów. Należy to zapisać dla przyszłych pokoleń, lud, który się narodzi, niech wychwala Pana. Spojrzał Pan z wysokości swego przybytku, popatrzył z nieba na ziemię, aby usłyszeć jęki uwięzionych,   aby skazanych na śmierć uwolnić.

Ewangelia wg św. Mateusza 11,28-30.

Jezus przemówił tymi słowami: «Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie».

Piotr z Cella

Panie, poślij nam Baranka; to baranka nam potrzeba, a nie lwa (Ap 5,5-6). Baranka, który nie wpada w gniew i którego łagodność jest niewzruszona; baranka, który da nam swoje runo białe jak śnieg, aby rozgrzać w nas to, co jest zimne i okryć, co jest nagie; baranka, który da nam swoje ciało do jedzenia, z obawy, abyśmy nie zasłabli w drodze (J 6,51; Mt 15,32). Poślij go pełnego mądrości, bo w swej boskiej ostrożności zwycięży pysznego ducha; poślij go pełnego mocy, bo jest powiedziane, że „Pan jest dzielny i potężny, Pan jest potężny w boju” (Ps 24,8); poślij go pełnego łagodności, ponieważ „zstąpi jak rosa na runo” (Ps 72,6 Wlg); poślij go jako ofiarę, bo ma zostać sprzedany i ofiarowany dla naszego odkupienia (Mt 26,15; J 19,36; Wj 12,46); poślij go, lecz nie dla zagłady grzeszników, skoro ma przyjść „powołać grzeszników, a nie sprawiedliwych” (Mt 9,13); poślij go wreszcie, „;godnego odebrać chwałę i cześć, i moc, godnego wziąć księgę i jej pieczęcie otworzyć” (Ap 4,11; 5,9), to znaczy godnego niewyrażalnej tajemnicy Wcielenia.