Sobota, 11 Kwietnia

Dzieje Apostolskie 4,13-21.

Przełożeni i starsi, i uczeni, widząc odwagę Piotra i Jana, a dowiedziawszy się, że są oni ludźmi nieuczonymi i prostymi, dziwili się. Rozpoznawali w nich też towarzyszy Jezusa. A widząc nadto, że stoi z nimi uzdrowiony człowiek, nie znajdowali odpowiedzi. Kazali więc im wyjść z sali Sanhedrynu i naradzali się między sobą: «Co mamy zrobić z tymi ludźmi? Bo dokonali jawnego znaku, oczywistego dla wszystkich mieszkańców Jeruzalem. Przecież temu nie możemy zaprzeczyć. Aby jednak nie szerzyło się to wśród ludu, zabrońmy im surowo przemawiać do kogokolwiek w to imię!» Przywołali ich potem i zakazali im w ogóle przemawiać i nauczać w imię Jezusa. Lecz Piotr i Jan odpowiedzieli: «Rozsądźcie, czy słuszne jest w oczach Bożych bardziej słuchać was niż Boga? Bo my nie możemy nie mówić tego, co widzieliśmy i słyszeliśmy». Oni zaś ponowili groźby, a nie znajdując żadnej podstawy do wymierzenia im kary, wypuścili ich ze względu na lud, bo wszyscy wielbili Boga z powodu tego, co się stało.

Księga Psalmów 118(117),1.14-15.16ab-18.19-21.

Dziękujcie Panu, bo jest dobry,   bo Jego łaska trwa na wieki. Pan moją mocą i pieśnią, On stał się moim Zbawcą. Głosy radości z ocalenia w namiotach sprawiedliwych: «Prawica Pańska moc okazała». Prawica Pana wzniesiona wysoko, prawica Pańska moc okazała. Nie umrę, ale żyć będę i głosić dzieła Pana. Ciężko mnie Pan ukarał, ale na śmierć nie wydał. Otwórzcie mi bramy sprawiedliwości, wejdę przez nie i podziękuję Panu. Oto jest brama Pana, przez nią wejdą sprawiedliwi. Dziękuję Tobie, że mnie wysłuchałeś i stałeś się moim Zbawcą.

Ewangelia wg św. Marka 16,9-15.

Po swym zmartwychwstaniu, wczesnym rankiem w pierwszy dzień tygodnia, Jezus ukazał się najpierw Marii Magdalenie, z której przedtem wyrzucił siedem złych duchów. Ona poszła i oznajmiła to Jego towarzyszom, pogrążonym w smutku i płaczącym. Ci jednak, słysząc, że żyje i że ona Go widziała, nie dali temu wiary. Potem ukazał się w innej postaci dwom z nich na drodze, gdy szli do wsi. Oni powrócili i obwieścili pozostałym. Lecz im też nie uwierzyli. W końcu ukazał się samym Jedenastu, gdy siedzieli za stołem, i wyrzucał im brak wiary oraz upór, że nie wierzyli tym, którzy widzieli Go zmartwychwstałego. I rzekł do nich: «Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!»

Liturgia Godzin z góry Synaj

Pycha Śmierci została stłumiona, Adam jest odtąd wolny, dla wszystkich bytów nastaje Duchu życia dzięki zmartwychwstaniu Chrystusa, wraz z nieskończonym światłem. Nosicielkom wonności powiedziano, aby się radowały – a także wszystkim wiernym, którzy z miłością śpiewali: „Ponad wszelką chwałę, Boże naszych ojców i nasz Boże, jesteś błogosławiony”. Groby się otwierały, o Zbawicielu, gdy się budziłeś, i dusze sprawiedliwych świętowały w radości, o Chryste, Twoje zmartwychwstanie: ponieważ Ty, Mistrzu, choć martwy w Twojej naturze ludzkiej, przez Twoją boską naturę, o Wszechmocny, unicestwiłeś Hades i uwolniłeś śmiertelników. Głosimy Twoje dwie natury, o Chryste, skoro jesteś Bogiem i człowiekiem, i z pobożnością śpiewamy Ci: „Ponad wszelką chwałę, Boże naszych ojców i nasz Boże, jesteś błogosławiony”. „Święta góra” – tak prawdziwie nazywamy Cię, o Dziewico. Z ciebie oderwała się, bez udziału człowieka, Skała – Chrystus – który, przychodząc w ciele, napełnił cały świat poznaniem Boga. Jego to wielbimy, głosząc: „Ponad wszelką chwałę, Boże naszych ojców i nasz Boże, jesteś błogosławiony”. Błogosławcie Stworzyciela, Boga Ojca, świętujcie Słowo, które zeszło do was, aby zmienić ogień w rosę, i wywyższajcie ponad wszystko Tego, który dał wam życie, Ducha najświętszego, po wszystkie wieki.