Poniedziałek, 6 Lipca

Księga Ozeasza 2,16.17b-18.21-22.

Tak mówi Pan: «Zwabię oblubienicę i wyprowadzę ją na pustynię, i przemówię do jej serca. I tam odpowie Mi jak w dniu, w którym wychodziła z ziemi egipskiej. I stanie się w owym dniu – mówi Pan – że nazwie Mnie: Mąż mój, a już nie powie: Mój Baal. I poślubię cię sobie na wieki, poślubię przez sprawiedliwość i prawo, przez miłość i miłosierdzie. Poślubię cię sobie przez wierność, a poznasz Pana».

Księga Psalmów 145(144),2-3.4-5.6-7.8-9.

Każdego dnia będę błogosławił Ciebie i na wieki wysławiał Twoje imię. Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały, a wielkość Jego niezgłębiona. Pokolenie pokoleniu głosi Twoje dzieła i zwiastuje Twe potężne czyny. Głoszą wspaniałą chwałę Twego majestatu i rozpowiadają Twoje cuda. Mówią o potędze Twoich dzieł straszliwych i głoszą Twoją wielkość. Przekazują pamięć o Twej wielkiej dobroci i cieszą się Twą sprawiedliwością. Pan jest łagodny i miłosierny, nieskory do gniewu i bardzo łaskawy. Pan jest dobry dla wszystkich, a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył.

Ewangelia wg św. Mateusza 9,18-26.

Gdy Jezus mówił do uczniów, oto przyszedł do Niego pewien zwierzchnik synagogi i oddając Mu pokłon, prosił: «Panie, moja córka dopiero co skonała, lecz przyjdź i połóż na nią rękę, a żyć będzie». Jezus wstał i wraz z uczniami poszedł za nim. Wtem jakaś kobieta, która dwanaście lat cierpiała na krwotok, podeszła z tyłu i dotknęła się frędzli Jego płaszcza. Mówiła bowiem sobie: «Żebym choć dotknęła Jego płaszcza, a będę zdrowa». Jezus obrócił się i widząc ją, rzekł: «Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła». I od tej chwili kobieta była zdrowa. Gdy Jezus przyszedł do domu zwierzchnika i zobaczył fletnistów oraz tłum zgiełkliwy, rzekł: «Odsuńcie się, bo dziewczynka nie umarła, tylko śpi». A oni wyśmiewali Go. Skoro jednak usunięto tłum, wszedł i ujął ją za rękę, a dziewczynka wstała. Wieść o tym rozeszła się po całej tamtejszej okolicy.

Święta Hildegarda z Bingen

Jestem stabilnym i pewnym filarem – [powiedział Pan w wizji do świętej Hildegardy] – i nigdy nie opuszczam tego, kto mnie szuka. Ten, kto mnie chwyta i z ufnością przytula się do mnie, nigdy nie popadnie w zgubę. Ale dla tego, który spycha Mnie w zapomnienie swojej duszy i, nadymając się, wznosi się ponad Mnie – to znaczy, że bardziej ufa sobie niż Mnie i dlatego nie dba o to, by Mi zaufać, ponieważ nie ceni łaski Bożej – dla niego będę w jego duszy jak wirujący wiatr, ponieważ gardzi mną i szydzi ze Mnie z wyniosłą pychą. W swojej rozpaczy – nie z powodu ciężaru popełnionych grzechów, lecz z powodu swojej pychy – szydzi ze mnie, mówiąc: „Czymże jest łaska Boża?”. Takiego człowieka zniszczę, odrzucając go, i nie chcę go wywyższyć z własnej woli, gdyż jest on martwy dla wiecznej błogości. A ludzie, którzy nie wierzą głęboko, że mogą podnieść się z wszystkich ciężkich win swoich grzechów, i którzy w ten sposób odrzucają wszechmocnego Boga i Jego łaskę, to znaczy ci, którzy w wielkim smutku popadają w rozpacz, sądząc, że nie mogą już uciec od ogromu swoich zbrodni, ci są pokonani i odrzuceni, i z uporem pędzą ku śmierci. Ale moi umiłowani synowie, którzy przyjmują Mnie z otwartym umysłem, z dobrą wolą w duszy, z bystrym umysłem, którzy poruszają Mnie swoimi jękami i łzami, obejmując Mnie z radością, w niepohamowanym uniesieniu – ci są jak kwiaty. Gdy tylko wyczuwają, że tu jestem, natychmiast radują się we mnie, a ja w nich. Pragnę ich nieustannie szlifować i oczyszczać, aż zostaną umieszczeni w sposób zaszczytny i chwalebny w nowym Jeruzalem. Często ich opuszczam, aby zewnętrzny człowiek w nich nie napełnił się pychą… W ten sposób poddaję ich wiarę surowej próbie.