Wtorek, 12 Maja

Dzieje Apostolskie 16,22-34.

Tłum Filipian zwrócił się przeciwko Pawłowi i Sylasowi, a pretorzy kazali zedrzeć z nich szaty i siec ich rózgami. Po wymierzeniu wielu razów wtrącili ich do więzienia, przykazując strażnikowi, aby ich dobrze pilnował. Ten, otrzymawszy taki rozkaz, wtrącił ich do wewnętrznego lochu i dla bezpieczeństwa zakuł im nogi w dyby. O północy Paweł i Sylas modlili się, śpiewając hymny Bogu. A więźniowie im się przysłuchiwali. Nagle powstało silne trzęsienie ziemi, tak że zachwiały się fundamenty więzienia. Natychmiast otwarły się wszystkie drzwi i ze wszystkich opadły kajdany. Gdy strażnik zerwał się ze snu i zobaczył drzwi więzienia otwarte, dobył miecza i chciał się zabić, sądząc, że więźniowie uciekli. «Nie czyń sobie nic złego, bo jesteśmy tu wszyscy!» – krzyknął Paweł na cały głos. Wtedy tamten zażądał światła, wskoczył do lochu i przypadł drżący do stóp Pawła i Sylasa. A wyprowadziwszy ich na zewnątrz rzekł: «Panowie, co mam czynić, aby się zbawić?» «Uwierz w Pana Jezusa – odpowiedzieli mu – a zbawisz siebie i swój dom». Opowiedzieli więc naukę Pana jemu i wszystkim jego domownikom. Tej samej godziny w nocy wziął ich z sobą, obmył rany i natychmiast przyjął chrzest wraz z całym swym domem. Wprowadził ich też do swego mieszkania, zastawił stół i razem z całym domem cieszył się bardzo, że uwierzył Bogu.

Księga Psalmów 138(137),1b-2a.2b-3.7e-8.

Będę Cię sławił, Panie, z całego serca, bo usłyszałeś słowa ust moich. Będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów, pokłon Ci oddam w Twoim świętym przybytku. I będę sławił Twe imię za łaskę i wierność Twoją, bo ponad wszystko wywyższyłeś Twe imię i obietnicę. pomnożyłeś moc mojej duszy. Wybawia mnie Twoja prawica. Pan za mnie wszystkiego dokona. Panie, Twa łaska trwa na wieki, nie porzucaj dzieła rąk swoich.

Ewangelia wg św. Jana 16,5-11.

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Teraz idę do Tego, który Mnie posłał, a nikt z was nie pyta Mnie: „Dokąd idziesz?” Ale ponieważ to wam powiedziałem, smutek napełnił wam serce. Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Paraklet nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, poślę Go do was. On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. O grzechu – bo nie wierzą we Mnie; o sprawiedliwości zaś – bo idę do Ojca i już Mnie nie ujrzycie; wreszcie o sądzie – bo władca tego świata został osądzony».

Św. Katarzyna ze Sieny

Odwagi, bracia moi, nie pozwólmy się zniechęcić ani popełnionym grzechem, ani żadną iluzją, żadną pokusą diabła. Choć droga może być trudna i błotnista, Chrystus, nasz lekarz, dał nam lekarstwo na wszystkie nasze słabości, chrzest krwi i ognia, w którym dusza oczyszcza się i zmywa wszystkie swoje grzechy, spala i niszczy wszystkie pokusy i złudzenia diabła. […] Człowiek, dopóki żyje w ulegającym rozkładowi więzieniu swojego ciała, doświadcza przewrotnego prawa, które nieustannie zachęca go i skłania do grzechu, ale łagodna dobroć Boga dała mu nieustanne lekarstwo, które wzmacnia jego rozum i wolność. Tym nieustannym lekarstwem jest ogień Ducha Świętego, który nigdy nie gaśnie i zawsze rozlewa swoją łaskę i dobrodziejstwa, tak że każdego dnia możemy stosować ten łagodny chrzest, który jest nam dany z łaski, a nie z zasług. Tak więc, gdy dusza spogląda i widzi w sobie ten skarb i ten ogień Ducha Świętego, upaja się tak bardzo miłością swojego Stwórcy, że całkowicie się siebie wyrzeka. […] Widzi i rozważa jedynie swoją nicość oraz dobroć Boga wobec niej; widzi, że ta nieskończona Dobroć nie pragnie niczego innego jak tylko jej dobra, a wtedy jej miłość do Boga staje się doskonała. Nie ma ona żadnej innej myśli, żadnego innego uczucia i nie może powstrzymać porywu swojego pragnienia; biegnie jednak bez ciężaru i bez więzów, ponieważ uwolniła się od wszystkich przeszkód, które mogłyby ja zatrzymać.